Wayar untai terdiri daripada beberapa wayar kecil yang diikat atau dibalut bersama untuk membentuk konduktor yang lebih besar. Wayar untai lebih fleksibel daripada wayar padu dengan jumlah luas keratan rentas yang sama. Wayar untai digunakan apabila rintangan yang lebih tinggi terhadap lesu logam diperlukan. Situasi sedemikian termasuk sambungan antara papan litar dalam peranti papan litar berbilang bercetak, di mana ketegaran wayar padu akan menghasilkan terlalu banyak tekanan akibat pergerakan semasa pemasangan atau servis; wayar talian AC untuk peralatan; kabel alat muzik; kabel tetikus komputer; kabel elektrod kimpalan; kabel kawalan yang menghubungkan bahagian mesin yang bergerak; kabel mesin perlombongan; kabel mesin belakang; dan banyak lagi.

Pada frekuensi tinggi, arus bergerak berhampiran permukaan dawai kerana kesan kulit, mengakibatkan peningkatan kehilangan kuasa dalam dawai. Wayar untai mungkin kelihatan mengurangkan kesan ini, kerana jumlah luas permukaan untai adalah lebih besar daripada luas permukaan dawai pepejal yang setara, tetapi dawai untai biasa tidak mengurangkan kesan kulit kerana semua untai dilitar pintas bersama dan bertindak sebagai konduktor tunggal. Wayar untai akan mempunyai rintangan yang lebih tinggi daripada dawai pepejal yang berdiameter sama kerana keratan rentas dawai untai tidak semuanya kuprum; terdapat jurang yang tidak dapat dielakkan antara untai (ini adalah masalah pembungkusan bulatan untuk bulatan dalam bulatan). Wayar untai dengan keratan rentas konduktor yang sama seperti dawai pepejal dikatakan mempunyai tolok setara yang sama dan sentiasa berdiameter lebih besar.

Walau bagaimanapun, bagi kebanyakan aplikasi frekuensi tinggi, kesan jarak adalah lebih teruk daripada kesan kulit, dan dalam beberapa kes terhad, dawai terkandas mudah boleh mengurangkan kesan jarak. Untuk prestasi yang lebih baik pada frekuensi tinggi, dawai litz, yang mempunyai untaian individu yang ditebat dan dipintal dalam corak khas, boleh digunakan.
Lebih banyak untaian dawai individu dalam satu berkas dawai, lebih fleksibel, tahan bengkok, tahan putus dan lebih kuat dawai tersebut. Walau bagaimanapun, lebih banyak untaian meningkatkan kerumitan dan kos pembuatan.

Atas sebab-sebab geometri, bilangan untaian terendah yang biasanya dilihat ialah 7: satu di tengah, dengan 6 mengelilinginya dalam sentuhan rapat. Aras seterusnya ialah 19, yang merupakan lapisan 12 untaian di atas 7. Selepas itu bilangannya berbeza-beza, tetapi 37 dan 49 adalah perkara biasa, kemudian dalam julat 70 hingga 100 (bilangannya tidak lagi tepat). Nombor yang lebih besar daripada itu biasanya hanya terdapat dalam kabel yang sangat besar.

Untuk aplikasi di mana wayar bergerak, 19 adalah yang terendah yang harus digunakan (7 hanya boleh digunakan dalam aplikasi di mana wayar diletakkan dan kemudian tidak bergerak), dan 49 adalah jauh lebih baik. Untuk aplikasi dengan pergerakan berulang yang berterusan, seperti robot pemasangan dan wayar fon kepala, 70 hingga 100 adalah wajib.

Bagi aplikasi yang memerlukan lebih banyak fleksibiliti, lebih banyak untaian digunakan (kabel kimpalan adalah contoh biasa, tetapi juga sebarang aplikasi yang perlu menggerakkan wayar di kawasan yang ketat). Satu contohnya ialah wayar 2/0 yang diperbuat daripada 5,292 untaian wayar tolok #36. Untaian disusun dengan terlebih dahulu mencipta satu ikatan 7 untaian. Kemudian 7 daripada ikatan ini digabungkan menjadi ikatan super. Akhirnya 108 ikatan super digunakan untuk membuat kabel terakhir. Setiap kumpulan wayar dililit dalam heliks supaya apabila wayar dilenturkan, bahagian ikatan yang diregangkan bergerak mengelilingi heliks ke bahagian yang dimampatkan untuk membolehkan wayar mengalami kurang tekanan.